Historia szkoły

Boleszkowice - osada, której pisana historia liczy 750 lat, wg tradycji związana jest z imieniem pierwszego koronowanego władcy Bolesława Chrobrego - choć ciągłość osadnicza na tym terenie datuje się od 1500r. p.n.e.

          Różne były losy tej miejscowości w większej części pod panowaniem germańskim. Nie miejsce tu jednak na przypomnienie w większym czy mniejszym stopniu znanych faktów historycznych, gdyż tematem naszych rozważań jest istnienie naszej szkoły. koniecznym jednak wydaje się wspomnieć, iż już pod koniec XiX w. istniało tu zorganizowane szkolnictwo. Obecny budynek szkolny zbudowany z czerwonej cegły klinkierowej został ooddany do użytku w 1910 r. Obok izb lekcyjnych mieszkało tu kilku nauczycieli w tym (na parterze) ówczesny dyrektor zwany rektorem, a którego atrybutem dydaktyczno-wychowawczym była solidna rózga. Ostatnim niemieckim rektorem był Lüdke. budynek szkoły i ratusza stanowiły dwie największe i najważniejsze budowle świeckie Boleszkowic.

       31 stycznia 1945r. przez Boleszkowice przeciągnęła radziecka dywizja pancerna kierując się na Namyślin i Porzecze, zamykając tym samym pierścień wokół twierdzy Kostrzyn. Szkoła jak i ratusz zostały zamienione na szpital polowy. Całkowitemu zniszczeniu uległy zasoby i sprzęt szkolny, który w większości posłużył za opał.

           Do Boleszkowic - zgodnie z rozkazem Naczelnego Dowództwa WP - zaczęli napływać pierwsi polscy osadnicy, wkrótce też zaczęli oni ściągać tu swoje rodziny, w tym i dzieci. Palącym problemem (podobnie jak i w całej Polsce) była budowa zrębów szkolnictwa. Zadanie zorganizowania szkolnictwa w Boleszkowicach ówczesne władze powierzyły Aleksandrowi Jagielnickiemu, który był jednocześnie kierownikiem szkoły i jej pierwszym nauczycielem. Pierwszy rok szkolny w Publicznej Szkole Powszechnej w Boleszkowicach rozpoczął się 04 września l945 r. w 4 oddziałach, ale tylko w jednej izbie w byłym ratuszu, gdyż budynek szkolny ze względu na ogrom zniszczeń przypominał widmo.

          Jeszcze w ciągu roku kalendarzowego 1945 kierownikiem szkoły została Helena Korzeniewska. Trzeba tu zaznaczyć, iż ze względu na trudności lokalowe i brak kadry szkoła była tylko sześcioklasowa.

          W związku z akcją łączenia rodzin przybywało też dzieci i trzeba było przenieść szkołę do budynku mieszkalnego, gdzie zajmowała, ona trzy izby / budynek już nie istniejący przy ul. Świerczewskiego. Mimo spartańskich warunków dużą pomoc okazali rodzice, którzy pod kierownictwem Pani Korzeniewskiej w 1946 r. zorganizowali Komitet Rodzicielski. Swoistym wydarzeniem, a zarazem początkiem wielu późniejszych osiągnięć sportowych było zakupienie w październiku 1947r. dwuch piłek. W tymże roku przed szkołą stanął nowy problem jakim były kursy dla dorosłych w ramach rozpoczętej w kraju akcji likwidacji analfabetyzmu oraz zorganizowania przez nauczyciela naszej szkoły Pana Mariana Spławskiego - Kursu Spółdzielczości. Innym, dziś może śmiesznym wydarzeniem były regularne odwiedziny kina szkolnego. Pan Spławski był kierownikiem szkoły do 1956 r.

         Lata do 1956 r. były trudne zarówno dla nauczycieli jak i uczniów - był to okres Kultu Stalina i wzmożonej rusyfikacji - co w szkołach miało odbicie w zakładanych Kołach Przyjaciół ZSRR oraz podejmowanie tzw. "czynów". Po praktycznej odbudowie został wreszcie oddany w dniu 5 października 1949 r. do użytku obecny budynek szkoły. Trzeba tu koniecznie przypomnieć, że był on nie tylko ośrodkiem dydaktycznym, ale spełniał też bardzo ważną rolę ośrodka życia kulturalnego. Tu odbywały się akademie i spotkania kombatantów z czynnym udziałem dzieci.

        Od 1956 do l965 r. kierownikiem szkoły był Pan Czesław Sługocki. Jego staraniem przybyło bardzo wiele pomocy naukowych w klasach, a i poziom dydaktyczny szkoły był wysoki. Większość pracujących w tym czasie nauczycieli była już wykształconymi pedagogami. W okresie kierowania szkołą przez Pana Cz. Sługockiego szkoła szczyciła się wieloma sukcesami sportowymi. Bardzo liczącym się elementem było zorganizowanie przez młode małżeństwo Państwa Macyszynów zespołu wokalno-instrumentalnego (który to prowadził Pan Jan Macyszyn) oraz zespołu tanecznego prowadzonego przez Panią Teresę Macyszyn (pierwsze sukcesy w kwietniu 1964 r.). Dzięki Ich wysiłkom szkoła dwukrotnie osiągała I miejsce w Powiatowym Przeglądzie Chórów i Tańca (1966 i 1967 r.) oraz w Wojewódzkim Święcie Muzyki i Tańca, trzeba przypomnieć inne osiągnięcia Pana Macyszyna, który zorganizował po okresie regresu "prawdziwe" harcerstwo, a już jako kierownik placówki doprowadził do powstania w naszej szkole Komendy Ośrodka ZHP, której podlegały Gudzisz, Szumiłowo, Namyślin, Wysoka i Sitno. Komendantem był harcmistrz RP Jan Macyszyn. We wrześniu 1963 r. odszedł na inne stanowisko służbowe długoletni kierownik szkoły Pan Cz. Sługocki, a nowym kierownikiem został Pan Jan Macyszyn, który również uczył historii i prowadził harcerstwo. W lutym l964 r. powołano do życia Towarzystwo Przyjaciół Dzieci, którego kierowniczką została Pani Teresa Macyszyn. Jej to staraniem wyposażono świetlicę dla dzieci, taką z prawdziwego zdarzenia z pełnym wyposażeniem gier i zabaw, a z której to korzystało kilka pokoleń uczniów.

       W miarę wzrostu ludności w Boleszkowicach przybywało też dzieci i tak w roku 1965 było 585 uczniów , którzy pobierali naukę w 14 oddziałach, a nauczycieli było 14 przy czym znaczna część spośród nich tu zaczynała pracę jako młodzi ludzie, by po wielu latach odejść stąd na emeryturę.

       W 1965r. dzięki staraniom kierownika szkoły Pana J. Macyszyna w szkole zainstalowane zostało centralne ogrzewanie. Był to niebagatelny wysiłek i w ydatek.Zespół taneczny prowadzony przez Panią T, Macyszyn zajął I miejsce w przeglądzie zespołów szkolnych w Dębnie. W 1966 r. swoistym wyróżnieniem dla Państwa Macyszynów był fakt, że prowadzone przez nich zespoły (muzyczny i taneczny) uświetniły obchody Święta Pracy w Dębnie, gdzie uczestniczyli przedstawiciele ówczesnych władz województwa.

       Rok 1967 był kolejnym rokiem prac remontowo - adaptacyjnych. W piwnicy zorganizowano kuchnię i stołówkę, dobudowano świetlicę na II piętrze i urządzono pracownię prac ręcznych dla dziewcząt. Uporządkowano boisko, obsadzono je drzewami. Staraniem Pana Macy szyna oraz Pana Wiktora Moszkowskiego zbudowano ogródek geograficzny. W 1967r. weszła w życie nowa reforma szkolna -wprowadzono tzw. "ośmioklasówkę". Godnym odnotowania jest fakt, że w 1969 r. szkoła doczekała się nowej kanalizacji. Lata następne przynosiły już drobne zmiany estetyczne i remontowe. Koniecznym wydaje się przypomnieć o osiągnięciach dydaktycznych. Uczniowie często występowali w różnego rodzaju olimpiadach przedmiotowych zdobywając laury z języka eolskiego, których przygotowywała Pani Wanda Rumińska i z języka rosyjskiego przygotowywanych przez Panią Teresę Macyszyn. Po odejściu Pana J. Mącyszyna w kolejnych latach stosunkowo krótko dyrektorami byli: Kazimierz Żaźlak, Józef Żemojtuk, Przez pięć lat od 1975 do 1984 dyrektorem ponownie był Jan Macyszyn, następnie Wiktor Moszkowski, przez pięć lat Krystyna Galasinska w latach 1986-1991 (należy przynajmniej zaznaczyć, iż tu rozpoczęła pracę i stąd odeszła na emeryturę).

W latach 1991-1997 szkołą kierowała Pani Wanda Węgier, była absolwentka naszej szkoły, następnie Pani Małgorzata Szczepanik i Pan Edmund Zioła. Pan E. Zioła był nauczycielem muzyki i twórcą zespołu instrumentalnego Ad Libitum.  On też jest autorem słów hymnu szkoły i skomponował do niego muzykę. Obecnie po raz drugi kieruje szkołą Pani Małgorzata Szczepanik. W roku 2000 szkoła obchodziła jubileusz 55-lecia i z tej okazji nadano szkole sztandar. W 2005r uroczyście obchodzono 60 - lecie szkoły.

Szkoła w chwili obecnej liczy 171 uczniów oraz 21 nauczycieli. Do szkoły uczęszczają dzieci z : Namyślina, Gudzisza, Kaleńska, Chwarszczan, Reczyc, Porzecza, Chlewie, Wysokiej, Wyszyny i Boleszkowic. Na zakończenie trzeba wspomnieć, iż od 1945 r. w szkole pracowało ok. 105 nauczycieli.